09 Nisan 2020 Perşembe
Bize Ulaşın
Künye
Lüleburgaz
Kırklareli
Edirne
Tekirdağ
Spor
Güncel Gündem
Resmi İlanlar
YAZARLAR
» son dakika haberler
Lüleburgaz 0°C
YAZAR DETAYI
Ahmet GÜDÜCÜOĞLU
DİDEM MADAK
Yazı Tarihi: 06 Şubat 2020 Perşembe 07:45

Hüzünlü dizelerin Şairi Didem Madak, kısa ömründe duygu yüklü üç tane çok değerli eser bıraktı. Henüz 13 yaşındayken annesi Füsun Hanımı kaybeder ve böyle başlar Şairimizin zorlugünleri. Şiirleri anne kokar, özlem kokar. Kızına çok sevdiği annesinin ismini verir. Didem Madak 24 Temmuz 2011’de hayata gözlerini yumduğunda, üç kitap bırakmış ardında, bir de üç yaşında sevgili kızı Füsun'u. Annesi gibi genç yaşta 41 yaşında yaşama veda etmiş. Ve 2011'den itibaren her yıl insanlar tanımaya başlamış Didem'i. Açıkçası şu an Türk Edebiyatının en çok okunan Bayan Şairi diyebiliriz kendisi için. Bir de Nilgün Marmara var. Bu eserlerin en önemlilerinden birisi olan Ah'lar ağacı kitabında, şiirlerinin her satırında ayrı ayrı dağılıyorsunuz, bazen içimizden bizi paramparça eden kara bir tren geçiyor, bazen küçük bir kızın bebeğine göz yaşı arıyorsunuz. Bir kadın var karşımızda, üzgün bir kadın, umutlu ama yalnız, annesini özleyen hüzünlü bir kadın. Sadece ah diyen, hayatın onca sillesine ah diyerek meydan okuyan. Kara yazgın seni erken yaşta annesiz bıraktı, evden firar ettirdi, bodrum köşelerinde şiirler yazdırdı. Hayat seni erken aldı bizlerden. Keşke bu kadar erken olmasaydı bizlerden ayrılışın. Keşke daha çok mısralar bırakabilseydin ardında bıraktıkların için.
Annesinin kaderini yaşamış Madak,yaşamını genç yaşta kanserden kaybetmiş.
Ve kızına bıraktığı mektupta demiş ki;
“Canım kızım, cehaletimden şair oldum..
Annesizlikten.
Sen sakın şair olma!”
Aslında bu sözleri yeterdi Madak’ı anlamaya. Mutsuzluğu hüzünle sarmalanmış bir yumak şeklinde şiirlerinde saklanmış.
O kadar mutsuzmuş ki. Annesizlikten diyor, sessizlikten annesizlik, annesizlikten sessizlik, annesiz sessizlik

”Bazen sevinince annem gibi,
Rengârenk reçeller dizerim kalbimin raflarına.’’
Ve Ah diyor her nefeste, yaşadığı her anda.
“Kimi gün öylesine yalnızdım
Derdimi annemin fotoğrafına anlattım.
Annem ki beyaz bir kadındır
Ölüsünü şiirle yıkadım.
Bir gölgeyi sevmek ne demektir bilmezsiniz siz bayım
Öldüğü gece terliklerindeki izleri okşadım.”
Sözlerinde boğuldum sevgili Şairim, boğazım düğümlendi sözcükler çıkamıyor. Anlatamıyorum içimdekileri. Hiçbir sözcük yetmiyor anlatmaya. Şiirlerin için yaşadın, şiirlerinde yaşadın tüm duyguları.
“İnsan unutandır ve insan
unutulmaya mahkûm olandır."
Güneş doğmayı unutacak da sanki hiç sabah olmayacak gibi bir gece sonrası anlıyorum ki; kaybettiğimde üzüldüklerimden ibaretim.
"Tehlikeli sayılmam artık.
Kalbimi kalın bir kitabın arasında kuruttum"

“Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.
Söz dedim, söz verdim.
Ruhumu gömdüğüm yer hala belli.
Güneşi özledim, sonra seni
Keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım”

Bu yazı 783 defa okunmuştur.
YORUMLAR
DİĞER YAZILARI
» MASALLAR
» SANATÇI
» DAİMA UMUT
» BUNLAR DA GEÇER
» DÜNYA TİYATROLAR GÜNÜ
» SU HAYATTIR
» FEDAKÂR
» SAĞLIĞIMIZIN KAHRAMANLARI  
» ÇEVRECİLİK BİLİNCİMİZ
» İNSAN KALABİLMEK  
Yazarın tüm yazıları >>>
E-Gazete
Yazarlar
Anket
Hava Durumu
Facebook
Twitter